Ceramikę naczyniową można podzielić na: stołową (starannie wykonaną) zdobioną, a także kuchenną. Znalezisk ceramiki dokonuje się przede wszystkim w osadach i na cmentarzyskach. Ceramika odkrywana na tych obiektach różni się stanem zachowania. Ceramika po wydobyciu jest myta. Zabieg ten trzeba przeprowadzić z dużą ostrożnością, tak aby nie uszkodzić przełomów i powierzchni. Materiały ceramiczne wydobyte z ziemi mogą być zasolone, a także pokryte wytrąceniami soli nierozpuszczalnych w wodzie, usuwa się je stosując kompresy, w słabym roztworze kwasu solnego lub kąpiele w wodzie destylowanej. Fragmenty kruche należy zaimpregnować. Znaleziska te mogące ulec zniszczeniu po wydobyciu z ziemi, dlatego nalezy wzmocnić je stosując wodny roztwór cukru.
Dobór kleju zależy od rodzaju oraz stanu zachowania naczynia. Masy uzupełniające ubytki składają się z: lepiszcza, wypełniacza, a w razie potrzeby z barwnika. Do uzupełniania ubytków w ceramice stosuje się gips, ponieważ jest to materiał tani i łatwy w użyciu. Do gipsu często dodaje się dodatki celem uzyskania plastycznej masy szpachlowej. Stosować można również zaprawy na bazie białego cementu lub gotowe jednoskładnikowe i dwuskładnikowe kity i szpachlówki. Mniejsze ubytki można uzupełnić tak, że w miejsce ubytku podkłada się odpowiednio wymodelowany plaster wosku, na który nakłada się masę uzupełniającą. W przypadku naczyń ceramicznych zachowanych w małych fragmentach, stosuje się umieszczanie poszczególnych skorup, lub też wyklejonych fragmentów na wykonanym uprzednio teoretycznym modelu i uzupełnieniu wolnych miejsc masą uzupełniającą.